Nadczynność tarczycy w ciąży

W ciężkiej nadczynności tarczycy dochodzi do hiperestrogenizmu, głównie w wyniku zwiększonej konwersji androgenów. Prowadzi to do zaburzeń cyklu miesięcznego i zahamowania owulacji. Łagodna nadczynność tarczycy nie ogranicza w istotny sposób płodności.

Dlatego też nadczynność tarczycy występuje dosyć często u kobiet w ciąży.Nadczynność tarczycy w ciąży może ulec, po przejściowym zaostrzeniu w pierwszym trymestrze, spontanicznej remisji wskutek spadku stężeń w surowicy wolnej tyroksyny oraz obniżenia aktywności układu immunologicznego kobiety ciężarnej.

Sama choroba, jak i jej nieprawidłowe leczenie, stwarzają podwójne ryzyko – nie tylko dla chorej kobiety, ale i dla płodu. Niebezpieczeństwo wystąpienia przełomu hipermetabolicznego, szczególnie w momencie porodu, u nieleczonej lub nieprawidłowo leczonej kobiety z nadczynnością tarczycy jest bardzo duże. Nadczynność tarczycy u kobiety ciężarnej predysponuje do samoistnego poronienia, dzieci tych częściej rodzą się z objawami hipotrofii wewnątrzmacicznej oraz z wadami wrodzonymi. Dzieci są szczególnie narażone na wystąpienie zaburzeń procesów adaptacji, co wiąże sie ze zwieszoną umieralnością noworodkową.

Zobacz również: Choroby tarczycy

Powszechnie uznane jest, ze optymalnym sposobem leczenia jest w tym wypadku stosowanie leków przeciwtarczycowych, jednak z obligatoryjna znajomością ich oddziaływania na tarczycę płodu. Okresem szczególnie wrażliwym niekorzystne działanie różnorakich czynników środowiskowych , w tym leków, w rozwoju wewnątrzmacicznym płodu jest okres organogenezy.